نمی توان در وصف انسان رهایی یافته گفت او هست یا او نیست. او نه هست و نه نیست....

گذشته و آینده ای نیست ، شما قلبت که زنده بشود در ' آن ' هستی ، هم در گذشته هستی و هم در آینده ای ، الآن حضرت رسول در باطن خودت است اگر قلبت زنده شود او را میبینی نمیخواهد بروی به زمان گذشته ، تمام مراتب امامان و حضرت رسول ص و مراتب شیطان همهاش در وجود خودت پیدا میشود....

بهترین نماز آن است که تو در آن حضور نداشته باشی.....

بگذار هر که خواست، از زندگی ات بیرون رود اما نگذار هر کسی به زندگی ات وارد شود. این یعنی؛ در برای رفتن باز است اما برای آمدن حساب و کتاب دارد. پس نه کسی را به اجبار نگه دار، و نه هر کسی را اذن ورود بده. خداوند نیز هر دری را برای هر کسی نمی گشاید. پس از اخلاق خدا بیاموز و همواره فرزانه ای آزاده باش. آنچه که گفتم؛ اخلاق خانه داری باطنی است.

همچون شمعی روشن باش اگرچه در میان هزاران خورشید باشی. نور خودت را بخواه. نور خدادادهٔ خودت را دریاب. وصل چیزی جز به نور خود رسیدن نیست. “رَبّنا اَتمِم لَنا نُورَنا” (پروردگارا، نورمان را به تمامی عطایمان کن)

در سکون و خاموشی، تو از عمل دست بر میداری، اما عمل از تو دست بر نمی دارد! زیرا در این کیفیت، این حق است که از طریق تو عمل می کند. عملی مسحورکننده و اعجاب انگیز! چنین کیفیتی را می توانی تسلیم محض بنامی. اعمال خودانگیخته در سلوک چنین اند.